Archive

Drawing

Beyond Tinted Press

Beyond Tinted – Մգեցված ապակիներից այն կողմ

Beyond Tinted
Dickie Webb

A new body of work by artist Dickie Webb brings together intermedia works that investigate our current connection to the Yerevan landscape and beyond. These experimental works draw from liminal sites and objects that are used to manage space. Webbs’ process abstracts and subverts these findings, utilizing photography, sculptural elements and new media technologies; it is the anthropomorphic qualities that underscore the works. Just like liminal space these works exist in an unknown state, straddling both real and virtual, Webb does not imply directly what they mean rather he suggest they are a means to reflect on the potential of what could be. These works challenge especially that part of local people that have to reconsider their present landscape and gain some form of clarity out from behind their tinted view (tinted glasses of the big cars of nоuveau riche). The final works vary in fabrication and are part of a wide palette that enables Webb to present intimate moments, to view our present existence from an altered perspective and reflect on our own being.

Artist Statement:

Dickie Webb operates his art practice from the position of a wanderer, moving consistently over the years, dislocating himself from societal norms. With few constants Webb’s peripatetic lifestyle means he has had to adapt and rethink our connection to landscape, altering his comprehension of what is considered home and the role of society’s expectations.
Examining our existence Webb questions that which is real and what is otherwise virtual within our landscape, utilising Marc Auges’ “non-places” and Michel Foucaults’ “heterotopias” as initial starting points. Webb uses these imaginary and transient sites as a means to reveal anomalies, inaccuracies similar to those displayed within human personalities.
This connection to space through its anthropomorphic qualities prompts Webb to consider space as representational of current issues experienced within both the individual and collective. Using space as a metaphor and as a medium Webb looks past the architectural structure and explores the liminal qualities, discovering this blurred arena from an outsider’s perspective.

Processes:
Interactive installations, Arduino, photography, site-specific installation, sculpture, print, sensory based media light, sound and scents, interventions, casting, drawing, constructive and destructive processes.
Materials:
Paint, plaster, bronze, aluminium, soap, salt, concrete, sugar, ice, glass, steel, wood, resin, ink, milk and wax.
Objects:
Cardboard boxes, furniture, envelopes and car windscreens.

————————–

Born in 1979, in Oxford, United Kingdom. Dickie Webb currently divides his time between New Zealand, USA and the UK. Webb studied for a BA Honours in Intermedia at Edinburgh College of Art; part of his degree was spent at the State University of New York, Purchase College. Prior to his degree Webb studied at Oxford Brookes University, UK. Since graduating Webb has continued travelling working in Japan, New Zealand and Chile whilst also undertaking artist residencies in Athens, Greece (SNEHTA) and currently here in Yerevan (ACSL). He has exhibited works in the UK, USA and Greece.

Recent Exhibitions:
2014 THINGS ARE DIFFERENT NOW – Art Athina, Athens, Greece
2014 Boundaries – Artscapes, Athens, Greece
2013 Unsettled Certainties – Aghias Zonis 1 Space, Athens, Greece.
2013 One Action, Ones Actions – Cultybraggan POW Camp, Perthshire, UK
2013 Newhaven Station – Edinburgh, UK

The exhibition is organized by the Art and Cultural Studies Laboratory (ACSL). This project is realized at the [Art Commune] International Artist-in-Residence Program (ACSL)

This project is funded by European Cultural Foundation

Special thanks to the Yerevan Modern Art Museum, director of the Museum Nune Avetisyan and its staff.

________________________________________________________________________

Մգեցված ապակիներից այն կողմ
Դիքի Վեբբ (Անգլիա)

Արվեստագետ Դիքի Վեբբի Հայաստանում իրականցված այս նոր նախագիծը քննության է առնում Երեւանի շրջակա միջավայրի, դրանում առկա այլ քաղաքատեղերի հետ հընթացս կապերը: Բազմամեդիական եւ փորձարարական ոգով տոգորված աշխատանքները մտորումներ են քաղաքի կազմավորման շուրջ, սակայն իրերն ու դեպքերն այստեղ լիմինալ նշանակություն ունեն՝ նրանք գտնվում են իրականության նմանակումի եւ վիրտուալի, վերացականի սահմանin: Արվեստագետի մոտեցմանը բնորոշ է քաղաքային տարածքներում ամեն հայտնաբերվածի աբստրահումը, կամ տրոհումը՝ հիմքում պահելով մարդակերպական (անտրոպոմորֆական) որակները՝ դա է հոդավորում աշխատանքների շարքը. իսկ այս նախագծի իմացաբանական ըմբռնումը ամբողջությամբ թողնված է հանդիսատեսին:
Նախագծում տեղ գտած առանցքային աշխատանքներից մեկը՝ վիդեո-սլայդ-ձայնային ինստալացիան առաջին հայացքից “անշառ” քաղաքային դրվագների հերթափոխ է, որը սակայն գաղափարաբանական դասավորություն ունի՝ տեղի (տոպոսի) կարեւորությունը կապվում է “ու-տոպիական” մտածողությանը, եւ վերջինիս հետ սերտ առընչվող երկու այլ մոդուսների՝ դիս-տոպիային եւ հետեռոտոպիային: Վիդեոշարքի պատկերները, ըստ արվեստագետի, դասավորված են վերը նշված մոդուսների եւ ամեն մոդուսին ներհատուկ ձայնային կոմպոզիացիայի համաձայն: Այստեղ էլ հանդիսատեսը պիտի փորձի “ընթեռնել” ներկայացված տոպո-գրաֆիայի “փիլիսոփայությունը”:
Վեբբի պնդմամբ՝ նախագիծը մարտահրավեր է հատկապես ետ-խորհրդային տարածքներում գոյացած նոր հարուստների խավին, ում hամար շուրջ կյանքը երանգավորված եւ սահմանափակված է սեփական մեքենաների մգեցված ապակիներով՝ նրանք անհաղորդ են հանրային կարիքների նկատմամբ, եւ քանի որ նախագիծը հղում է կյանքի ավելի լայն “ներկապնակին”՝ Վեբբն իրավունք է վերապահում բռնվել հանդիստաեսի հետ մտերմիկ խոսակցության մեջ՝ ներքաշելով նրան գոյության շուրջ խորը մտորումների:

——————————

Դիքի Վեբբի արվեստագիտական պրակտիկաներում ներկա է թափառականի հայացքը՝ երկար տարիների հետեւողական տեղարշարժերի ընթացքը մղել են նրան հասարակական նորմերից դուրս: Գտնվելով ապրելակերպի պերիպաթեթիկական (արիստոտելյան) մի քանի ձեւերի մեջ՝ նա հետազոտում է շրջակա միջավայրի հետ մարդկանց կապերը՝ ձգտելով փոխել պատկերուցումները “տուն” եւ “հասարակության սպասումներ” եզրերի մասին: Քննելով այժմյա գոյության խնդիրները, Վեբբը հարցի է դնում քաղաքային լանդշաֆթների իրական եւ դրան հակադիր վիրտուալ գոյությունը՝ հիմնվելով Մարկ Օժեի “ոչ-տեղերի” եւ Միշել ֆուկոյի “հետերոտոպիաների” տեսական պնդումների վրա: Երեւակայված, կամ
չ-անձնավորված, անցողիկ տեղերը նրա համար անոմալիաների եւ անճշտությունների բացահայտման միջոցներ են: Տարածության գաղափարը՝ օժտված մարդակերպային հատկանիշներով, դրթում է Վեբբին դիտարկել այն որպես ընթացիկ խնդիրների ներկայացման հարթակ՝ թե՛ անհատականի, թե՛ հավաքականի դիտանկյուններից: Վեբբը օգտագործում է տարածության գաղափարը “միջավայրի” ասածի տեսանկյունից՝ հաճախ ներկայացնելով այն փոխաբերական լիցքերով լի: Նա բնավ տարված չէ ճարտարապետական կառույցներով, այլ հետազոտում է տարածքների անցումային, լիմինալ որակները՝ բացահայտելով այդ մշուշոտ արենան աութսայդերի հայացքով:

Դիքի Վեբբը աշխատանքները հիմնականում վերածվում են ինտերակտիվ կամ տեղին հատուկ ինստալացիաներ, թվային աուդիո մանիպուլացիաների, լուսանկարների, քանդակի, տպագրության, սենսորային լույսի միջամտության, ձայնի, բույր, գծանկարի, կազմման եւ ապակզմման ընթացքների եւ քաղաքային տարածքներում ներխուժումների
Օգտագործվող նյութերն են՝
ներկ, բրոնզ, ալյումինիում, սապոն, բետոն, աղ, շաքար, սառույց, ապակի, մետաղ, փայտ, բլեկնախեժ, թանաք, կաթ, մոմ
Օգտագործվող օբյեկտներն են՝ ստվարաթղթե արկղեր, կահույք, ծրարներ, ավտոմեքենայի առջեւապակիներ

Դիքի Վեբբը ծնվել է 1979թ. բրիտանական Օքսֆորդ քաղաքում: Մի երկրից մյուսը հաճախակի տեղաշարժերի հետեւանքով՝ նա բնակվում է ներկայում Նոր Զելանդիայի, Միացյալ Նահանգների եւ Միացյալ Թագավորության միջեւ: Վեբբը բակալվրի կոչում է ստացել Էդինբուրգի Արվեստի քոլեջում՝ համատեղելով ուսումը Նյու-Յորքի Պետական համալսարանին կից գործող Փրչեյզ (Purchase) քոլեջում՝ մինչ այդ նա Բրիտանիայի Օքսֆորդ Բրուքս (Oxford Brooks) համալսարանի շրջանավարտներից էր: Վերը նշված ուսումնառության տարիներից հետո նա սկիզբ է դնում շարունակական ճամփորդությունների եւ աշխատանքային այցերի դեպի Ճապոնիա, Նոր Զելանդիա եւ Չիլի՝ հընթացս ներգրավվելով արվեստագետների կացարանների ծրագրերի մեջ Աթենքում (SNEHTA կացարան, Հունսատան), այժմ էլ Հայաստանում գործող “Արտ կոմունա” արվեստագետների միջազգային կացարանում (ԱՄՀԼ):

Վերջերս նա մասնակցել է մի շարք ցուցահանդեսներում ԱՄՆ-ում, Միացյալ Թագավորությունում եւ Հունաստանում, որոնց թվում են՝
(2014) ՀԻՄԱ ԲԱՆԵՐՆ ԱՅԼ ԵՆ, Արտ Աֆինա, Հունաստան
(2014) Սահմաններ-Արվեստատեղեր, Աթենք, Հունաստան
(2013)Չամրագրված փաստեր, Aghias Zonis 1 Space, Աթենք, Հունաստան
(2013) Մեկ հայտարար, միանվագ հայտարարներ, Cultybraggan POW ճամբար, Փերթշիր, Միացյալ Թագավորություն
(2013) Կանգառ Նյուհեվանում, Էդինբուրգ, Միացյալ Թագավորությւոն

Ցուցահանդեսի կազմակերպիչն է
Արվեստի եւ մշակութային հետազոտությունների լաբորատորիան (ԱՄՀԼ)
Նախագիծը իրականացվել է [Արտ Կոմունա] Արվեստագետների միջազգային կացարանի ծրագրերի շրջանակում (ԱՄՀԼ)

Նախագծի հովանավորն է Եվրոպական Մշակութային հիմնադրամը

Աջակցության համար հատուկ շնորհակալություն ենք հայտնում Երեւանի Ժամանակակից արվեստի թանգարանին, թանգարանի տնօրեն Նունե Ավետիսյանին եւ անձնակազմին

Screen Shot 2014-11-02 at 14.44.48

The work by Karyn Olivier is playful yet unsettling at the same time.  The attraction to object or site, altered with an acute sense of humour or timing.  The ease of her works to create thoughts with from their first impression is incredible.  Maybe its just me and the area of interest Olivier operates within is somehow on a similar wavelength as my own thoughts.  Yet I feel it is also a sign of an artist who is intone, adept at knowing balance, able to strip a work back and not to make something look like its trying but instead for the work to operate on its own.  I am interested to see future projects that stem from Oliviers’ practice.  Click here to see more work on her webiste.

kazemzadeh.olivier.seesaw

Screen shot 2011-09-23 at 19.33.20

slavery-and-hot-sauce-detail-1024x682

A 1224724I am drawn to the work of Tatiana Trouvé, the works seem strong and made with such precise intent yet delicate and respectful of the spaces they occupy.  Trouvé exhibits a skill that I rarely see with a lot of artworks and that is touch, an ability to present works that are not over worked and stand on their own, not questioning why they were made.  This subtle skill allow Trouvé to present works that fulfil a hunger I guess for me as an artist to see within other artists practices.  Trouvé works intrigue and raise questions of their being and a desire to ask more.  I am not sure I can ask for more from art work.  The review by Andrea Gyorody in Artforum discuss’s some of the work in her first solo show at the Kunstmuseum in Bonn.

Tatiana Trouvé

Andrea Gyorody

View of “Tatiana Trouvé,” 2014.

Artforum March 27, 2014

KUNSTMUSEUM BONN Friedrich-Ebert-Allee 2 October 16–May 4

For her first solo exhibition in Germany (co-organized with the Kunsthalle Nürnberg and the Museion in Bolzano, Italy), Tatiana Trouvé has transformed eight galleries of the Kunstmuseum Bonn into a series of separate but interconnected installations. Each room is presented as a work in itself, comprised of singular sculptures—and in a few cases, drawings—in combination with alterations to the space. One gallery, with an intervention titled Prepared Space, 2014, is blindingly white, thanks to a stark coat of paint that exacerbates the effect of sunlight pouring in from above, an aggression matched by shallow gashes transecting the walls and floors. Bronze wedges are shoved into the cuts at irregular intervals, holding them agape like surgical wounds and making the entire room feel as if it might split open at any moment, swallowing the sculptures—and visitors—within it.

This sense of carefully orchestrated precariousness pervades the exhibition, particularly in the center gallery, which plays host to 350 Points Towards Infinity, 2009, an installation of small magnetized spinning tops, each suspended from the ceiling with taut wire and left to hover over the ground improbably, as if paused while in motion. Illusion is also a common theme of Trouvé’s work, whether manifest in sculptures that only appear ephemeral from a distance but which turn out to be cast concrete or bronze, or in constructed déjà vu moments, as Trouvé has created here by bookending the entrance with galleries that are eerie near mirror images, with only the subtlest variations in arrangement and detail. At first glance, one might be tempted to understand Trouvé’s work in the lineage of Arte Povera, especially when it involves yellowed mattresses, plastic bags, used shoes, piles of black sand, and copper piping. But her evident investment in tricks of the eye—and of the mind—paint her more accurately as a twenty-first- century surrealist, more interested in instigating a double take (and then a lingering, probing gaze) than in elevating humble everyday materials.

A 1224799595c8954f0e8584bb232e43eed29c188 eab697f457188ff78f80f9c5a39937d8 somewhere_18-12-95_an_unknown_1981 untitled_rock_aluminium

I am not one to normally care or even look at who has been nominated or won certain prizes.  To be honest I am not sure how I ended up looking at the shortlist for this years New Sensations.  However I am glad I did as there are some works that really interested me.  Here is the link to the 25 artists who have been shortlisted.  I have posted a few photos of those that I liked their process or output.

Click here: New Sensations 25

Sarah Roberts

1426689-71365982-7

Roderick Laperdrix

1360795-7

1361639-7

Felicity Hammond

1351285-7

1358457-7

Collette Egan

1359805-71359635-7 1359752-7

logonew

On the 1st of October I will be heading to Yerevan, Armenia for two months to partake in an art residency program operated by Art and Cultural Studies Laboratory.  This is an exciting opportunity especially after my experience in Athens previously I feel more than ready to make the most of my time there.  It is a place that I have not experienced before but sits in an important part of the world.  Its rich history and current economic state will provide many new thoughts and ways to reflective current thoughts and perceptions.

This year has seen me move quite a bit and most of that time I have been immersed in countries where I speak little of the language.  This isolation in my nomadic practice really plays on my current thoughts of what home means to me.  My projects tend to start from a personal response but then tend to be expanded to become works that others can reflect on and read in their own light.  However I feel also whilst in Armenia I need to document the daily emotional attachment I have to what I deem as home, the never studio or practice nomadic..

I am also grateful for the funding that has been provided for this time I will spend in Armenia.  The ECF Labs and their Step Beyond Bursary has made this time one which I can devoted solely to furthering my research and creating new works.

60_years_formatsRGB_ECF_blacktext_60_combi

Shame to miss this show back in London.  Ends the day I leave Chile, such a shame as the group exhibition has some great artists and works.

THE SPACE WHERE I AM | GROUP EXHIBITION

38549

THE SPACE WHERE I AM | GROUP EXHIBITION

17 July 2014 – 27 September 2014

The Directors of Blain|Southern are delighted to present The Space Where I Am, a group show exploring ideas of the void and emptiness from the 1960s to the present day.

The exhibition’s title is taken from philosopher Gaston Bachelard’s book The Poetics of Space (1958), which describes the lived experience of space and where he contended “it is better to live in a state of impermanence than in one of finality”. All of the assembled works examine the dialectic between absence and presence, primarily valuing absence in the construction of form.

An element of faith or belief is often required when encountering Tom Friedman’s (b.1965) works; the viewer is invited to engage with the idea of the work, which might not be immediately visually apparent. Upon first encounter, Untitled (A Curse) (1992) appears as an empty pedestal. However, the sculpture actually comprises an invisible globe of space, as a witch has been asked to cast a curse on an 11-inch sphere floating 11 inches above the top of the pedestal.

Donald Judd’s (1928-1994) Untitled is a historical work from 1969, exploring how sculptural space cannot exist without empty space. A long, hollow aluminium beam rests on blocks of various sizes, the spaces between these corresponding to the blocks in identical proportions (based on the Fibonacci sequence). Judd felt that both positive and negative spaces were integral to form, with the relationship between the artwork and its environment also being key. Indeed, Carl Andre’s (b.1935) 36 Aluminium Lock Square(1968), a tile pattern arranged on the floor, directly explores space and form, removing sculpture from the plinth so that it expands into the space of the gallery and physical remit of the viewer.

Based on the principle that in our age matter should be transformed into energy and invade space in a dynamic form, Lucio Fontana’s(1899-1968) Concetto Spaziale (1964) consists of cuts and slashes to the surface of a bright monochrome painting. This gestural aesthetic blurs the distinction between two-and three-dimensionality, opening up sculptural possibilities with the appearance of a void behind, giving the spectator a sense of ‘serenity in infinity’. In a similar vein, work by Michelangelo Pistoletto (b.1933) addresses the spectator directly through a mirrored surface, blurring the line between the space of the work and the space of the viewer, unifying art and the changing realities of everyday life.

Integral to defining the aesthetic possibilities of video, one of Bill Viola’s (b.1951) rarer sound works, Presence (1995), offers a sensitive interpretation of human existence. First exhibited in the rotunda of the US Pavilion at the 46th Venice Biennale, voices from early childhood through to old age can be heard at the edge of audibility, whispering secrets and personal stories. The presence of the work can only be heard and felt, as sound vibrations pulse through the space.

In Schwarz, Rot, Gold (1999), Gerhard Richter (b.1932) abolishes form in favour of blank, reflective spaces; black, red and gold rectangles — recalling the German flag – become relational to the painting’s environment. Created alongside Richter’s commission for the entrance hall of the Reichstag in Berlin, celebrating the reunification of Germany, the work emphasises history’s untold stories, emptiness and reflectivity providing a vehicle to evoke memory.

James Turrell’s (b.1943) work is primarily concerned with light and space, and Pullen (Red) (1968) is created by projecting a single, controlled beam of light from the opposing corner of the room, so that it appears as a three-dimensional form. Working with simulation and real-time 3-D, John Gerrard’s (b.1974) work Sun Spot Drawing (Guantanamo City) 2012 (2012) is also created purely using light. The artist’s hand holds a magnifying lens which simultaneously casts a shadow and concentrates the sun’s rays into one pure white spot in its center. The work unfolds in this way, dawn until dusk, every day for a full 365-day solar year.

Taking a closer look into travelling sound and light waves, Continuum (2013) by the artist collective United Visual Artists (UVA), was born out of studies into interference and the way in which waves are refracted by environments that we occupy. Among other media, the sculpture uses coded LED lights in an attempt to merge the visible and invisible.

Best known for his paintings and sculptures that reflect concerns with the social ills of urban living, Keith Coventry (b.1958) often signals absent presences. Bench (1995), suggests an act of urban vandalism, presenting a bench characterised by its loss of function, its wooden seat gone to reveal a lonely skeleton. Rachel Whiteread (b.1963) actively casts negative space, inverting the presence of objects and nothingness. A work from the late 1990s, Untitled (Paperbacks) formally recalls minimalist sculpture, while incorporating hues of subtle colour; casting an impression of the pages of books, rather than their spines, it marks the removal of the object’s function and suggests absence or loss. Gordon Matta-Clark’s (1943-1978) silver-dye bleach-print Office Baroque (1977) marks the artist’s site specific work in a derelict building in central Antwerp where he made cut-aways in the different stories of the building, creating a vertical deconstructive sculpture.

Lawrence Weiner’s (b.1942) ROLLED INTO & ONTO THE SEA (1999) draws into question the relationship between sculptural form, signification and meaning. In the 1960s, Weiner challenged traditional assumptions about the status and nature of art. In doing so, he offered a unique insight into the difficulties of ascribing fixed forms and definitions, or perhaps even meaning, to both the practice of art-making and to the art object itself.

Rosy Keyser’s (b.1974) painting reaches beyond the limits of the canvas, inspiring a bodily response to our existence in the material world. Interested in the intersection between people and the matter that surrounds us, she forages for materials which she then gesturally moulds, tears or deconstructs to reveal their intrinsic fragilities. Using large stretchers that seem window-like and operate as a grid, these materials are applied upon voids of space to suggest a sense of ritual and renewal. Decay and absence are in flux, emphasising past presence and action; a palimpsest of existence that waxes and wanes.

Spinning Heads in Reverse (2006) by Tim Noble & Sue Webster (b.1966; b.1967) actively plays with positive and negative space. Self-portraits of the artists appear to be both physically absent but simultaneously present, perhaps only truly resonating in the viewer’s imagination.

Employing a metaphorical interpretation of absence and obstruction, Michael Joo’s (b.1966) Emigrant (2012) explores notions of exclusion and socio-economic division. Delicate self-entwining rope and stanchion forms are constructed of mirrored borosilicate glass, both absorbing and reflecting their own surroundings. As familiar objects that define space and segregate people, Joo suggests a new space, a cyclic space, which breaks down any social or physical divide.

Through the dialogues created by the juxtaposition of these artworks, the exhibition assesses how absence can actively give form to space, a subject that has preoccupied artists over the past half century, as well as examining how viewers might encounter these ‘empty’ spaces.

For further information on the exhibition, please contact Mark Inglefield
T: +44 758 419 9500 | E: mark@blainsouthern.com

Image above:

Michael Joo
Emigrant
2012
Mirrored borosilicate glass
Approx. 139.7 x 61 x 81.3 cm (55 x 24 x 32 in)
Photo: Peter Mallet 23.04.2012

 

Re-post from This Is Tomorrow.

1_ausstellungsansicht_neue-wege-nichts-zu-tun_kunsthalle-wien-2014_1

The Hidden Passengers

‘From the press release’

Productivity and growth are the philosophical premises of the present day. Working processes are being optimized to increase efficiency, working hours are being deregulated until the distinction between work and leisure time disappears. Artistic work seems to follow other criteria, but in this field too professionalisation and self-optimisation are on the rise. But what would happen if ‘doing nothing’ or ‘inaction’ were to become a source of inspiration for a refusal to produce.

New Ways of Doing Nothing devotes itself to a form of artistic production that opposes activity, doing and manufacturing, and instead gives an affirmative slant to forms of doing nothing, of refraining or asceticism. Here, refraining from something not only leads to a critical moment but also a creative one. New Ways of Doing Nothing – the title derives from Swedish artist Karl Holmqvist – focuses on positions in contemporary art in which ‘doing nothing’ generates its own potential with respect to the requirements (and impositions) of a society that concentrates on activity and productivity: for example in Natalie Czech’s variation on a diary entry by the Russian avant-garde poet Daniil Charms, who in 1937 noted: “Today I Wrote Nothing. Doesn’t Matter.”

Artists: Robert Breer, Alejandro Cesarco, Etienne Chambaud, Natalie Czech, Oskar Dawicki, Edith Dekyndt, Mathias Delplanque, Heinrich Dunst, Gardar Eide Einarsson, Marina Faust, Claire Fontaine, Ryan Gander, Lasse Schmidt, Hansen, Julia Hohenwarter, Karl Holmqvist, Sofia Hultén, Jiri Kovanda, Rivane Neuenschwander, George Perec/Bernard Queysanne, Superflex, Mario Garcia, Torres a. o.

6_claire-fontaine_bartelby_le_scribe__large

2_ausstellungsansicht_neue-wege-nichts-zu-tun_kunsthalle-wien-2014__large 4_ausstellungsansicht_neue-wege-nichts-zu-tun_kunsthalle-wien-2014__large

5_etienne-chambaud_disclaimer__large