Archive

Tag Archives: utopia

Beyond Tinted Press

Beyond Tinted – Մգեցված ապակիներից այն կողմ

Beyond Tinted
Dickie Webb

A new body of work by artist Dickie Webb brings together intermedia works that investigate our current connection to the Yerevan landscape and beyond. These experimental works draw from liminal sites and objects that are used to manage space. Webbs’ process abstracts and subverts these findings, utilizing photography, sculptural elements and new media technologies; it is the anthropomorphic qualities that underscore the works. Just like liminal space these works exist in an unknown state, straddling both real and virtual, Webb does not imply directly what they mean rather he suggest they are a means to reflect on the potential of what could be. These works challenge especially that part of local people that have to reconsider their present landscape and gain some form of clarity out from behind their tinted view (tinted glasses of the big cars of nоuveau riche). The final works vary in fabrication and are part of a wide palette that enables Webb to present intimate moments, to view our present existence from an altered perspective and reflect on our own being.

Artist Statement:

Dickie Webb operates his art practice from the position of a wanderer, moving consistently over the years, dislocating himself from societal norms. With few constants Webb’s peripatetic lifestyle means he has had to adapt and rethink our connection to landscape, altering his comprehension of what is considered home and the role of society’s expectations.
Examining our existence Webb questions that which is real and what is otherwise virtual within our landscape, utilising Marc Auges’ “non-places” and Michel Foucaults’ “heterotopias” as initial starting points. Webb uses these imaginary and transient sites as a means to reveal anomalies, inaccuracies similar to those displayed within human personalities.
This connection to space through its anthropomorphic qualities prompts Webb to consider space as representational of current issues experienced within both the individual and collective. Using space as a metaphor and as a medium Webb looks past the architectural structure and explores the liminal qualities, discovering this blurred arena from an outsider’s perspective.

Processes:
Interactive installations, Arduino, photography, site-specific installation, sculpture, print, sensory based media light, sound and scents, interventions, casting, drawing, constructive and destructive processes.
Materials:
Paint, plaster, bronze, aluminium, soap, salt, concrete, sugar, ice, glass, steel, wood, resin, ink, milk and wax.
Objects:
Cardboard boxes, furniture, envelopes and car windscreens.

————————–

Born in 1979, in Oxford, United Kingdom. Dickie Webb currently divides his time between New Zealand, USA and the UK. Webb studied for a BA Honours in Intermedia at Edinburgh College of Art; part of his degree was spent at the State University of New York, Purchase College. Prior to his degree Webb studied at Oxford Brookes University, UK. Since graduating Webb has continued travelling working in Japan, New Zealand and Chile whilst also undertaking artist residencies in Athens, Greece (SNEHTA) and currently here in Yerevan (ACSL). He has exhibited works in the UK, USA and Greece.

Recent Exhibitions:
2014 THINGS ARE DIFFERENT NOW – Art Athina, Athens, Greece
2014 Boundaries – Artscapes, Athens, Greece
2013 Unsettled Certainties – Aghias Zonis 1 Space, Athens, Greece.
2013 One Action, Ones Actions – Cultybraggan POW Camp, Perthshire, UK
2013 Newhaven Station – Edinburgh, UK

The exhibition is organized by the Art and Cultural Studies Laboratory (ACSL). This project is realized at the [Art Commune] International Artist-in-Residence Program (ACSL)

This project is funded by European Cultural Foundation

Special thanks to the Yerevan Modern Art Museum, director of the Museum Nune Avetisyan and its staff.

________________________________________________________________________

Մգեցված ապակիներից այն կողմ
Դիքի Վեբբ (Անգլիա)

Արվեստագետ Դիքի Վեբբի Հայաստանում իրականցված այս նոր նախագիծը քննության է առնում Երեւանի շրջակա միջավայրի, դրանում առկա այլ քաղաքատեղերի հետ հընթացս կապերը: Բազմամեդիական եւ փորձարարական ոգով տոգորված աշխատանքները մտորումներ են քաղաքի կազմավորման շուրջ, սակայն իրերն ու դեպքերն այստեղ լիմինալ նշանակություն ունեն՝ նրանք գտնվում են իրականության նմանակումի եւ վիրտուալի, վերացականի սահմանin: Արվեստագետի մոտեցմանը բնորոշ է քաղաքային տարածքներում ամեն հայտնաբերվածի աբստրահումը, կամ տրոհումը՝ հիմքում պահելով մարդակերպական (անտրոպոմորֆական) որակները՝ դա է հոդավորում աշխատանքների շարքը. իսկ այս նախագծի իմացաբանական ըմբռնումը ամբողջությամբ թողնված է հանդիսատեսին:
Նախագծում տեղ գտած առանցքային աշխատանքներից մեկը՝ վիդեո-սլայդ-ձայնային ինստալացիան առաջին հայացքից “անշառ” քաղաքային դրվագների հերթափոխ է, որը սակայն գաղափարաբանական դասավորություն ունի՝ տեղի (տոպոսի) կարեւորությունը կապվում է “ու-տոպիական” մտածողությանը, եւ վերջինիս հետ սերտ առընչվող երկու այլ մոդուսների՝ դիս-տոպիային եւ հետեռոտոպիային: Վիդեոշարքի պատկերները, ըստ արվեստագետի, դասավորված են վերը նշված մոդուսների եւ ամեն մոդուսին ներհատուկ ձայնային կոմպոզիացիայի համաձայն: Այստեղ էլ հանդիսատեսը պիտի փորձի “ընթեռնել” ներկայացված տոպո-գրաֆիայի “փիլիսոփայությունը”:
Վեբբի պնդմամբ՝ նախագիծը մարտահրավեր է հատկապես ետ-խորհրդային տարածքներում գոյացած նոր հարուստների խավին, ում hամար շուրջ կյանքը երանգավորված եւ սահմանափակված է սեփական մեքենաների մգեցված ապակիներով՝ նրանք անհաղորդ են հանրային կարիքների նկատմամբ, եւ քանի որ նախագիծը հղում է կյանքի ավելի լայն “ներկապնակին”՝ Վեբբն իրավունք է վերապահում բռնվել հանդիստաեսի հետ մտերմիկ խոսակցության մեջ՝ ներքաշելով նրան գոյության շուրջ խորը մտորումների:

——————————

Դիքի Վեբբի արվեստագիտական պրակտիկաներում ներկա է թափառականի հայացքը՝ երկար տարիների հետեւողական տեղարշարժերի ընթացքը մղել են նրան հասարակական նորմերից դուրս: Գտնվելով ապրելակերպի պերիպաթեթիկական (արիստոտելյան) մի քանի ձեւերի մեջ՝ նա հետազոտում է շրջակա միջավայրի հետ մարդկանց կապերը՝ ձգտելով փոխել պատկերուցումները “տուն” եւ “հասարակության սպասումներ” եզրերի մասին: Քննելով այժմյա գոյության խնդիրները, Վեբբը հարցի է դնում քաղաքային լանդշաֆթների իրական եւ դրան հակադիր վիրտուալ գոյությունը՝ հիմնվելով Մարկ Օժեի “ոչ-տեղերի” եւ Միշել ֆուկոյի “հետերոտոպիաների” տեսական պնդումների վրա: Երեւակայված, կամ
չ-անձնավորված, անցողիկ տեղերը նրա համար անոմալիաների եւ անճշտությունների բացահայտման միջոցներ են: Տարածության գաղափարը՝ օժտված մարդակերպային հատկանիշներով, դրթում է Վեբբին դիտարկել այն որպես ընթացիկ խնդիրների ներկայացման հարթակ՝ թե՛ անհատականի, թե՛ հավաքականի դիտանկյուններից: Վեբբը օգտագործում է տարածության գաղափարը “միջավայրի” ասածի տեսանկյունից՝ հաճախ ներկայացնելով այն փոխաբերական լիցքերով լի: Նա բնավ տարված չէ ճարտարապետական կառույցներով, այլ հետազոտում է տարածքների անցումային, լիմինալ որակները՝ բացահայտելով այդ մշուշոտ արենան աութսայդերի հայացքով:

Դիքի Վեբբը աշխատանքները հիմնականում վերածվում են ինտերակտիվ կամ տեղին հատուկ ինստալացիաներ, թվային աուդիո մանիպուլացիաների, լուսանկարների, քանդակի, տպագրության, սենսորային լույսի միջամտության, ձայնի, բույր, գծանկարի, կազմման եւ ապակզմման ընթացքների եւ քաղաքային տարածքներում ներխուժումների
Օգտագործվող նյութերն են՝
ներկ, բրոնզ, ալյումինիում, սապոն, բետոն, աղ, շաքար, սառույց, ապակի, մետաղ, փայտ, բլեկնախեժ, թանաք, կաթ, մոմ
Օգտագործվող օբյեկտներն են՝ ստվարաթղթե արկղեր, կահույք, ծրարներ, ավտոմեքենայի առջեւապակիներ

Դիքի Վեբբը ծնվել է 1979թ. բրիտանական Օքսֆորդ քաղաքում: Մի երկրից մյուսը հաճախակի տեղաշարժերի հետեւանքով՝ նա բնակվում է ներկայում Նոր Զելանդիայի, Միացյալ Նահանգների եւ Միացյալ Թագավորության միջեւ: Վեբբը բակալվրի կոչում է ստացել Էդինբուրգի Արվեստի քոլեջում՝ համատեղելով ուսումը Նյու-Յորքի Պետական համալսարանին կից գործող Փրչեյզ (Purchase) քոլեջում՝ մինչ այդ նա Բրիտանիայի Օքսֆորդ Բրուքս (Oxford Brooks) համալսարանի շրջանավարտներից էր: Վերը նշված ուսումնառության տարիներից հետո նա սկիզբ է դնում շարունակական ճամփորդությունների եւ աշխատանքային այցերի դեպի Ճապոնիա, Նոր Զելանդիա եւ Չիլի՝ հընթացս ներգրավվելով արվեստագետների կացարանների ծրագրերի մեջ Աթենքում (SNEHTA կացարան, Հունսատան), այժմ էլ Հայաստանում գործող “Արտ կոմունա” արվեստագետների միջազգային կացարանում (ԱՄՀԼ):

Վերջերս նա մասնակցել է մի շարք ցուցահանդեսներում ԱՄՆ-ում, Միացյալ Թագավորությունում եւ Հունաստանում, որոնց թվում են՝
(2014) ՀԻՄԱ ԲԱՆԵՐՆ ԱՅԼ ԵՆ, Արտ Աֆինա, Հունաստան
(2014) Սահմաններ-Արվեստատեղեր, Աթենք, Հունաստան
(2013)Չամրագրված փաստեր, Aghias Zonis 1 Space, Աթենք, Հունաստան
(2013) Մեկ հայտարար, միանվագ հայտարարներ, Cultybraggan POW ճամբար, Փերթշիր, Միացյալ Թագավորություն
(2013) Կանգառ Նյուհեվանում, Էդինբուրգ, Միացյալ Թագավորությւոն

Ցուցահանդեսի կազմակերպիչն է
Արվեստի եւ մշակութային հետազոտությունների լաբորատորիան (ԱՄՀԼ)
Նախագիծը իրականացվել է [Արտ Կոմունա] Արվեստագետների միջազգային կացարանի ծրագրերի շրջանակում (ԱՄՀԼ)

Նախագծի հովանավորն է Եվրոպական Մշակութային հիմնադրամը

Աջակցության համար հատուկ շնորհակալություն ենք հայտնում Երեւանի Ժամանակակից արվեստի թանգարանին, թանգարանի տնօրեն Նունե Ավետիսյանին եւ անձնակազմին



P1200281Living here in Portillo is a trip, a place full of contradictions.  The spectacular scenery, world class freeride terrain for skiers and snowboarders and fully serviced hotel in the heart of the Andes.  However this is also one of the passes between Chile and Argentina, this picturesque place is a thoroughfare for trucks transporting all kinds of goods.  Its a hostile place with the road being subject to closures frequently due to the winding switchbacks that lead up to the border.  The parked up trucks display the amount of traffic that passes through on any given day navigating the pass.

The border itself is a ramshackle warehouse of a place.  Similar to a lot of the buildings in these mountains it looks temporary, subject to movement both by mother nature and man.  This living so close to a border in a man made utopia is quite surreal, the road provides a reminder to the real, the world that operates away from here.  For those not from here the road is understandable whilst the resort is itself a heterotopia.  A yellow hotel built within a South American country for those who have the money to enjoy the finer things in life and privileged enough to be able to ski.

I am sure it will be a time in my life that I will make me question daily where I am.  The idea of only knowing what is beneath your feet and not really knowing what the next step will bring.  This borderland seems to be less certain maybe similar to the buildings the ground is less certain or not as comprehendible.




P1200256 P1200261 P1200262 P1200268 P1200278

Re-Blogged from Motherboard

Floating Utopias for the Age of Rising Seas

Written by
BRIAN MERCHANT
@bcmerchant
brian.merchant@vice.com

May 14, 2014 // 07:00 AM EST

 

A two mile-thick ice sheet in Antarctica is collapsing, which all but guarantees at least 10 feet of global sea level rise. That’s grim news for the 44 percent of the world’s population living in coastal areas, who now face the dire prospect of preparing for the coming tides. Developing the necessary engineering solutions, as well as plans to anticipate some inevitable social and economic destabilization, will prove a daunting challenge for millions of communities worldwide. Which is why, along with the engineers, we’re going to need utopianists.

In 1962, haunted by the specter of nuclear annihilation, the sociologist Lewis Mumford penned a new preface to his book, The Story of UtopiasHe noted that utopianism tends to thrive when civilization is in turmoil, and that far from being useless pie-in-the-sky dreaming, our utopian myths, schemes, and fictions hint at what he terms society’s “potentialities.”  

“[E]very community possesses, in addition to its going institutions, a reservoir of potentialities, partly rooted in the past, still alive though hidden, and partly budding forth from new mutations, which open the way to further development,” Mumford wrote. In the face of utter destruction by the bomb, he said, there was nonetheless an opportunity to “renew in man himself the sense of his more-than-human potentialities.” 

Now, we’re faced with an existential crises of another stripe. Scientists have for the last few years considered a significant amount of global warming, and the sea level rise it brings with it, an inevitability. Now that we have a forebodingly certain baseline in place, it’s an apt time to look at some of the many utopian ideas that have quite literally—yeah, sorry—been floated to cope with the rising tides.

Image courtesy of Remizov

Floating Cities

I’ve been keeping a close eye on modern utopianism for the last couple years, and one of the most common themes is, unsurprisingly, floating cities.

Whether grandiose, or of the humbler variety, both sci-fi designers and urban planners are imagining how to raise our metropolises up to ride atop the rising tides. First, let’s look at what is maybe the most prevalent medium for modern utopianism on the internet—design fiction. You’ve maybe already seen some examples of the genre running through your feed; the self-sustaining, ark-like city designed to float in a globally-warmed world. 

This one, designed by Russian architect Alexander Remizov, is a “bioclimatic” ark—a self-sustaining, floating system designed to harbor insular communities of people in a disaster-ridden, high-tide world. It’s both apocalyptic and hopeful; we can keep our sleek modernist design and opulent lives, we modern-day Noahs decked out with smart tech, as the world ravages everything unfortunate enough to lie outside the walls we’ve built. 

According to Arch Daily, “Remizov envisioned this project as the house for the future which can be constructed quickly and withstand environmental disasters through its structural integrity.” Resilient, perfectly-organized floating domiciles aren’t just the focus of science fiction, though.

Image: NLE

In a poor neighborhood of Lagos, Nigeria—now Africa’s largest economy—local architects are trying to engineer an entire city to float. The first phase has been completed; the school is now essentially a moored boat. But the next phase of the African Water Cities Project is where the utopian planning begins in earnest.

According to Design Boom, “phase two includes the construction of floating housing units that can be interlocked or float independently… the houses will also contain a state-of-the-art device designed by Japanese company AIR Danshin Systems Inc that detects certain movements (such as earthquake tremors) and activated a compressor that pumps air into a chamber below the structure so that the dwellings may navigate safely over a flood plain.” It’s supposed to be completed by the end of this year, but as with most utopian schemes, it appears to be a bit behind schedule.

Floating Power

Nuclear energy was the original utopian energy source: boundless, clean, a triumph of science. To its advocates, it still reflects near-unlimited potential. So, to better suit our drowning world, MIT has made them float. These buoyed, modular reactors rise and fall with the seas; tsunamis ostensibly glance off them harmlessly, and they use the vast reservoir of ocean below them as a well for cooling water as they produce a font of clean energy.  Problems persist, of course; meltdowns or radioactive discharge are even more a terrifying specter at sea. 

Less controversial, but no less optimistic are other floating power sources; Singapore is getting ready to try out a pilot program for floating solar panels.

New Venices

If we cannot build utopian floating city-capsules, then perhaps we at least will be able to adapt our current infrastructure to the flood. Science fiction might offer some clues as to how.

The sci-fi historian Adam Roberts argues that “utopian writing becomes a sort of para-SF, entwining itself round the genre in the nineteenth and twentieth centuries.” Yet in traditional science fiction, it’s rare that irreversible climate change produces hopeful communities; Kim Stanley Robinson’s 2312 is the exceptional vision that does. 

“It was almost an ice-free planet now, with only Antarctica and Greenland holding on to much, and Greenland going fast. Sea level was therefore eleven meters higher than it had been before the changes,” Robinson writes. “This inundation of the coastline was one of the main drivers of the human disaster on Earth.” Pertinent words, those.

After a couple generations of terrible chaos, some degree of stability reemerged—as well as a New York City replete with Venetian canals laced between permanently submerged skyscrapers. Life, and its messy bustle, goes on: “A few parts of Manhattan’s ground still stood above the water, but most of it was drowned, the old streets now canals, the city an elongated Venice, a skyscraper Venice, a super Venice—which was a very beautiful thing to be. Indeed it was an oft-expressed cliche that the city had been improved by the flood.”

Floating Free Market Utopias

Image: Seasteading Institute 

It’s doubtful that libertarians like Peter Thiel are all that interested in fighting climate change; statistically speaking, most don’t consider it a pressing issue. But their long-gestating Seasteading communities, those floating free market utopias where the tech elite can innovate away without the burdensome shackles of government, incidentally appear primed to adapt to a high-tide planet.

Rising Prospects for Radical Change

From the beginning, Occupy Wall Street was a utopian project in the strictest sense—a leaderless, ultra-egalitarian activist community founded at the foot of its participants’ oppressor. Utopian projects are often most notable for how they illuminate the gulf between imperfect reality and their lofty aims, and the gulf OWS, was attempting to bridge was glaringly self-evident: Students, laborers, and average citizens couldn’t find work, while profits for the 1 percent soared. A radical adjustment to income equality was therefore in order.

When Hurricane Sandy, pulling from sea levels raised by climate change, washed over New York City, the movement’s ideals were again translated into action—and we saw a glimmer of how besieged coastal communities might organize to respond to crises. Decentralized, democratic, networked, and better organized than legacy aid efforts, Occupy Sandy empowered communities while delivering disaster relief. It proved Occupy could organize to provide shelter, health, food delivery, and other crucial services.

But, effective as it was, it also made the chasm to utopia again starkly evident, this time in the face of a harsh scientific reality—thousands of people are still without homes, and storms like this are going to keep coming. Occupy Sandy shows how far we need to travel before we’re ready for the disasters of the future—our institutions aren’t yet equipped to cope. 

That’s why we need to consider each of these utopian ideas (okay, maybe not the Steasteads). As Mumford says, even if the total vision they convey are ultimately impossible, they reveal the potentialities in our communities to first adequately imagine, then adapt, life beset by rising seas.

 

Pic2aBen Washingtons’ installation ‘We’re Being Kept Informed as the Situation Unfolds’ 2010.  Which was part of the The Utopian Airport Lounge, Group Show, Amman, Jordan.  lets you perceive a structure amongst others.  A place or building that is clear as the light of day yet is out of place surreal within its setting.  The texts that accompany the documentation refer to Marc Auges’ concept of non-place a never ending reevaluation of our relationship to space and place.  Similar questions and conversations are current within my own praxis as I try to visualise new work after a period of in-depth research.

Here are the texts and also a link to his website

There is non-place in every place, and in all non-places places can be recomposed. To put it another way, places and non-places, while they correspond to physical spaces, are also a reflection of attitudes, positions, the relations individuals have with the spaces they live in or move through.
-Marc Auge

The Utopian Airport Lounge is a public art exhibition inspired by Le Corbusier’s visual and abstract approach towards utopia in combination with Marc Auge’s hypothesis on non-place. It has three main components, the city of Amman in comparison to a waiting area, pass over place or in this case the airport lounge, for those in waiting (even permanently so); second, what the city of Amman, like airports are ‘trying’ to achieve in the sense of utopian idealism, through the social and even architectural structure and third, if one dares to compare a city to an Airport Lounge that some could consider searching for utopianism, what happens to the counter argument that an airport is a ‘non-place?’

Extract from press release by Juliana Smith (curator ‘The Utopian Airport Lounge’)

Unknown