Archive

Tag Archives: space

1459797662.png

I am finally settled into The Auxiliary here in Stockton-on-Tees, UK.  I flew back from NZ last week and traveled north on the Thursday.  I am here working on some new modes of output for sonic works.  Realising how I can install some of the glitch sound pieces and working on new processes at the same time.  Anna and Liam who run The Auxiliary have been great hosts and offer heaps of support both with introducing me to the area and equipment.  The next two months should prove to be fruitful and I am excited to see what I can accomplish in this time.

Studio Image.jpg

SHIN NOGUCHI

Shin Noguchi is an award winning street photographer based in Kamakura and Tokyo, Japan. He describes his street photography as an attempt to capture extraordinary moments of excitement, beauty and humanism, among the flow of everyday life and has a discreet, poetic and enigmatic approach that is sensitive to the subtleties and complexities of Japanese culture without using posed/staged and no-finder/hip shot. “Street photography always projects the “truth”. The “truth” that I talk about isn’t necessarily that I can see, but they also exist in society, in street, in people’s life. and I always try to capture this reality beyond my own values and viewpoint/perspective.” Today we take a look at Shin’s series titled Nonverbal Space.

shin_noguchi_01shin_noguchi_02shin_noguchi_03

“Nonverbal Space”, it is unstable, distorted, and contradicts what we have created. And [Ma], exists in there.

The characteristic of the Japanese [Ma] is very beautiful, also delicate, and if you are not always aware of the very small amount of undulation of [Ma], it loses balance immediately.

I tried to listen to a lump of invisible voice (or the voice that was confined) of [Ma] existing in nonverbal/unstable spaces of our daily lives, and I aimed to visualize the two invisible elements, [Ma] and human [Gou] (karma/conduct) that underlies in [Ma].

Also, in this project, I dared to express the human being as the existence (visualization of [Gou]), not as an individual but by making the whole nonverbal space the subject without including people in the frame. this way, i am managing the awareness of the relationship between individuals, society and the surrounding environment for the viewers.

shin_noguchi_04

shin_noguchi_05shin_noguchi_06

Danshi Tatekawa said that “Rakugo is an affirmation of human [Gou] (karma/conduct), that is, inconsistency”, and Alexander Pope also said that “To err is human, to forgive divine”.
As they talked towards “people”, could their words really be said in front of the “Nonverbal Space” which is more closer to the “society”? and could that “forgiveness” recreate another type of hope or a new possibility in this land where everything had changed to something that looks irreversible?

I shoot the “Nonverbal Space” (it is unstable, distorted, and something contradicts what we have created) while being aware of their words which were created by human beings as well.

Finally, by expressing the subjective viewpoint of the photographer, this project is, so to speak, an antithesis against the new topographic photographs.

shin_noguchi_07shin_noguchi_08shin_noguchi_09shin_noguchi_10shin_noguchi_11shin_noguchi_12shin_noguchi_13shin_noguchi_14shin_noguchi_15

To view more of Shin’s work please visit his website.

Beyond Tinted Press

Beyond Tinted – Մգեցված ապակիներից այն կողմ

Beyond Tinted
Dickie Webb

A new body of work by artist Dickie Webb brings together intermedia works that investigate our current connection to the Yerevan landscape and beyond. These experimental works draw from liminal sites and objects that are used to manage space. Webbs’ process abstracts and subverts these findings, utilizing photography, sculptural elements and new media technologies; it is the anthropomorphic qualities that underscore the works. Just like liminal space these works exist in an unknown state, straddling both real and virtual, Webb does not imply directly what they mean rather he suggest they are a means to reflect on the potential of what could be. These works challenge especially that part of local people that have to reconsider their present landscape and gain some form of clarity out from behind their tinted view (tinted glasses of the big cars of nоuveau riche). The final works vary in fabrication and are part of a wide palette that enables Webb to present intimate moments, to view our present existence from an altered perspective and reflect on our own being.

Artist Statement:

Dickie Webb operates his art practice from the position of a wanderer, moving consistently over the years, dislocating himself from societal norms. With few constants Webb’s peripatetic lifestyle means he has had to adapt and rethink our connection to landscape, altering his comprehension of what is considered home and the role of society’s expectations.
Examining our existence Webb questions that which is real and what is otherwise virtual within our landscape, utilising Marc Auges’ “non-places” and Michel Foucaults’ “heterotopias” as initial starting points. Webb uses these imaginary and transient sites as a means to reveal anomalies, inaccuracies similar to those displayed within human personalities.
This connection to space through its anthropomorphic qualities prompts Webb to consider space as representational of current issues experienced within both the individual and collective. Using space as a metaphor and as a medium Webb looks past the architectural structure and explores the liminal qualities, discovering this blurred arena from an outsider’s perspective.

Processes:
Interactive installations, Arduino, photography, site-specific installation, sculpture, print, sensory based media light, sound and scents, interventions, casting, drawing, constructive and destructive processes.
Materials:
Paint, plaster, bronze, aluminium, soap, salt, concrete, sugar, ice, glass, steel, wood, resin, ink, milk and wax.
Objects:
Cardboard boxes, furniture, envelopes and car windscreens.

————————–

Born in 1979, in Oxford, United Kingdom. Dickie Webb currently divides his time between New Zealand, USA and the UK. Webb studied for a BA Honours in Intermedia at Edinburgh College of Art; part of his degree was spent at the State University of New York, Purchase College. Prior to his degree Webb studied at Oxford Brookes University, UK. Since graduating Webb has continued travelling working in Japan, New Zealand and Chile whilst also undertaking artist residencies in Athens, Greece (SNEHTA) and currently here in Yerevan (ACSL). He has exhibited works in the UK, USA and Greece.

Recent Exhibitions:
2014 THINGS ARE DIFFERENT NOW – Art Athina, Athens, Greece
2014 Boundaries – Artscapes, Athens, Greece
2013 Unsettled Certainties – Aghias Zonis 1 Space, Athens, Greece.
2013 One Action, Ones Actions – Cultybraggan POW Camp, Perthshire, UK
2013 Newhaven Station – Edinburgh, UK

The exhibition is organized by the Art and Cultural Studies Laboratory (ACSL). This project is realized at the [Art Commune] International Artist-in-Residence Program (ACSL)

This project is funded by European Cultural Foundation

Special thanks to the Yerevan Modern Art Museum, director of the Museum Nune Avetisyan and its staff.

________________________________________________________________________

Մգեցված ապակիներից այն կողմ
Դիքի Վեբբ (Անգլիա)

Արվեստագետ Դիքի Վեբբի Հայաստանում իրականցված այս նոր նախագիծը քննության է առնում Երեւանի շրջակա միջավայրի, դրանում առկա այլ քաղաքատեղերի հետ հընթացս կապերը: Բազմամեդիական եւ փորձարարական ոգով տոգորված աշխատանքները մտորումներ են քաղաքի կազմավորման շուրջ, սակայն իրերն ու դեպքերն այստեղ լիմինալ նշանակություն ունեն՝ նրանք գտնվում են իրականության նմանակումի եւ վիրտուալի, վերացականի սահմանin: Արվեստագետի մոտեցմանը բնորոշ է քաղաքային տարածքներում ամեն հայտնաբերվածի աբստրահումը, կամ տրոհումը՝ հիմքում պահելով մարդակերպական (անտրոպոմորֆական) որակները՝ դա է հոդավորում աշխատանքների շարքը. իսկ այս նախագծի իմացաբանական ըմբռնումը ամբողջությամբ թողնված է հանդիսատեսին:
Նախագծում տեղ գտած առանցքային աշխատանքներից մեկը՝ վիդեո-սլայդ-ձայնային ինստալացիան առաջին հայացքից “անշառ” քաղաքային դրվագների հերթափոխ է, որը սակայն գաղափարաբանական դասավորություն ունի՝ տեղի (տոպոսի) կարեւորությունը կապվում է “ու-տոպիական” մտածողությանը, եւ վերջինիս հետ սերտ առընչվող երկու այլ մոդուսների՝ դիս-տոպիային եւ հետեռոտոպիային: Վիդեոշարքի պատկերները, ըստ արվեստագետի, դասավորված են վերը նշված մոդուսների եւ ամեն մոդուսին ներհատուկ ձայնային կոմպոզիացիայի համաձայն: Այստեղ էլ հանդիսատեսը պիտի փորձի “ընթեռնել” ներկայացված տոպո-գրաֆիայի “փիլիսոփայությունը”:
Վեբբի պնդմամբ՝ նախագիծը մարտահրավեր է հատկապես ետ-խորհրդային տարածքներում գոյացած նոր հարուստների խավին, ում hամար շուրջ կյանքը երանգավորված եւ սահմանափակված է սեփական մեքենաների մգեցված ապակիներով՝ նրանք անհաղորդ են հանրային կարիքների նկատմամբ, եւ քանի որ նախագիծը հղում է կյանքի ավելի լայն “ներկապնակին”՝ Վեբբն իրավունք է վերապահում բռնվել հանդիստաեսի հետ մտերմիկ խոսակցության մեջ՝ ներքաշելով նրան գոյության շուրջ խորը մտորումների:

——————————

Դիքի Վեբբի արվեստագիտական պրակտիկաներում ներկա է թափառականի հայացքը՝ երկար տարիների հետեւողական տեղարշարժերի ընթացքը մղել են նրան հասարակական նորմերից դուրս: Գտնվելով ապրելակերպի պերիպաթեթիկական (արիստոտելյան) մի քանի ձեւերի մեջ՝ նա հետազոտում է շրջակա միջավայրի հետ մարդկանց կապերը՝ ձգտելով փոխել պատկերուցումները “տուն” եւ “հասարակության սպասումներ” եզրերի մասին: Քննելով այժմյա գոյության խնդիրները, Վեբբը հարցի է դնում քաղաքային լանդշաֆթների իրական եւ դրան հակադիր վիրտուալ գոյությունը՝ հիմնվելով Մարկ Օժեի “ոչ-տեղերի” եւ Միշել ֆուկոյի “հետերոտոպիաների” տեսական պնդումների վրա: Երեւակայված, կամ
չ-անձնավորված, անցողիկ տեղերը նրա համար անոմալիաների եւ անճշտությունների բացահայտման միջոցներ են: Տարածության գաղափարը՝ օժտված մարդակերպային հատկանիշներով, դրթում է Վեբբին դիտարկել այն որպես ընթացիկ խնդիրների ներկայացման հարթակ՝ թե՛ անհատականի, թե՛ հավաքականի դիտանկյուններից: Վեբբը օգտագործում է տարածության գաղափարը “միջավայրի” ասածի տեսանկյունից՝ հաճախ ներկայացնելով այն փոխաբերական լիցքերով լի: Նա բնավ տարված չէ ճարտարապետական կառույցներով, այլ հետազոտում է տարածքների անցումային, լիմինալ որակները՝ բացահայտելով այդ մշուշոտ արենան աութսայդերի հայացքով:

Դիքի Վեբբը աշխատանքները հիմնականում վերածվում են ինտերակտիվ կամ տեղին հատուկ ինստալացիաներ, թվային աուդիո մանիպուլացիաների, լուսանկարների, քանդակի, տպագրության, սենսորային լույսի միջամտության, ձայնի, բույր, գծանկարի, կազմման եւ ապակզմման ընթացքների եւ քաղաքային տարածքներում ներխուժումների
Օգտագործվող նյութերն են՝
ներկ, բրոնզ, ալյումինիում, սապոն, բետոն, աղ, շաքար, սառույց, ապակի, մետաղ, փայտ, բլեկնախեժ, թանաք, կաթ, մոմ
Օգտագործվող օբյեկտներն են՝ ստվարաթղթե արկղեր, կահույք, ծրարներ, ավտոմեքենայի առջեւապակիներ

Դիքի Վեբբը ծնվել է 1979թ. բրիտանական Օքսֆորդ քաղաքում: Մի երկրից մյուսը հաճախակի տեղաշարժերի հետեւանքով՝ նա բնակվում է ներկայում Նոր Զելանդիայի, Միացյալ Նահանգների եւ Միացյալ Թագավորության միջեւ: Վեբբը բակալվրի կոչում է ստացել Էդինբուրգի Արվեստի քոլեջում՝ համատեղելով ուսումը Նյու-Յորքի Պետական համալսարանին կից գործող Փրչեյզ (Purchase) քոլեջում՝ մինչ այդ նա Բրիտանիայի Օքսֆորդ Բրուքս (Oxford Brooks) համալսարանի շրջանավարտներից էր: Վերը նշված ուսումնառության տարիներից հետո նա սկիզբ է դնում շարունակական ճամփորդությունների եւ աշխատանքային այցերի դեպի Ճապոնիա, Նոր Զելանդիա եւ Չիլի՝ հընթացս ներգրավվելով արվեստագետների կացարանների ծրագրերի մեջ Աթենքում (SNEHTA կացարան, Հունսատան), այժմ էլ Հայաստանում գործող “Արտ կոմունա” արվեստագետների միջազգային կացարանում (ԱՄՀԼ):

Վերջերս նա մասնակցել է մի շարք ցուցահանդեսներում ԱՄՆ-ում, Միացյալ Թագավորությունում եւ Հունաստանում, որոնց թվում են՝
(2014) ՀԻՄԱ ԲԱՆԵՐՆ ԱՅԼ ԵՆ, Արտ Աֆինա, Հունաստան
(2014) Սահմաններ-Արվեստատեղեր, Աթենք, Հունաստան
(2013)Չամրագրված փաստեր, Aghias Zonis 1 Space, Աթենք, Հունաստան
(2013) Մեկ հայտարար, միանվագ հայտարարներ, Cultybraggan POW ճամբար, Փերթշիր, Միացյալ Թագավորություն
(2013) Կանգառ Նյուհեվանում, Էդինբուրգ, Միացյալ Թագավորությւոն

Ցուցահանդեսի կազմակերպիչն է
Արվեստի եւ մշակութային հետազոտությունների լաբորատորիան (ԱՄՀԼ)
Նախագիծը իրականացվել է [Արտ Կոմունա] Արվեստագետների միջազգային կացարանի ծրագրերի շրջանակում (ԱՄՀԼ)

Նախագծի հովանավորն է Եվրոպական Մշակութային հիմնադրամը

Աջակցության համար հատուկ շնորհակալություն ենք հայտնում Երեւանի Ժամանակակից արվեստի թանգարանին, թանգարանի տնօրեն Նունե Ավետիսյանին եւ անձնակազմին

DEMOLITION SCHOOL – Re-post from BLDG BLOG

DemolitionSchool

[Image: The Broelschool, Kortrijk, Belgium, via Space Caviar].

As part of the 2014 Biennale Interieur, curatorial group Space Caviar is hosting what they call a “demolition workshop” in the Belgian town of Kortrijk.

Set in a derelict school building condemned to demolition after the workshop has ended, the project aims to “construct alternative routes into and through the building, most significantly a new staircase,” and to explore new forms of improvisatory navigation through architectural space by way of “inventive deletions or modifications.”

Think of it as applied topology in the tradition of Gordon Matta-Clark.

DemolitionSchool-10

[Images: Some internal views of the Broelschool, via Space Caviar].

You have only a narrow window of time in which to apply to join one of two teams in the exercise, however—that is, you only have until Friday, September 5, to express interest.

To apply, send an e-mail to martina (at) spacecaviar (dot) net with the subject “Broelschool Demolition Workshop,” including your name, contact information, hometown, and professional CV or PDF portfolio, and you need to indicate which of the two teams you are hoping to join. Those teams are, and I quote:

TEAM DÉRIVE (5 people) will construct alternative routes into and through the building, most significantly a new staircase. Through sensitive and inventive deletions or modifications, this group will create shortcuts and reveal hidden aspects of the original architecture, as well as foreshadowing some of the future architectural plans for the building site. Using the building itself as a source of reusable material, the workshop will both predate the destruction and celebrate the transition of the school.

TEAM TIMELINE (5 people) will create a graphical layer on top of the existing architecture that offers a unique chronology of the domestic space over the last half-century. Blending quotes, data, diagrams, graffiti, and way-finding, the timeline will lead visitors to explore the nooks and crannies of the school in search of the steps in the story of the home.

However, in your email you must also then complete these sentences in no more than 100 words: a) My first memory of home is… b) My current home is… c) My ideal home is…

The workshop itself takes place September 23-28.

hb_1992.5067

[Image: “Splitting” (1974) by Gordon Matta-Clark, courtesy of the Metropolitan Museum of Art].

Finally, somehow tying into this event will be a “Roomba ballet” choreographed for 12 of the robotic vacuum cleaners.

Space Caviar is thus also looking for someone to choreograph that dance, so please also consider getting in touch with them if you have any ideas for how to control 12 algorithmically impulsive, semi-autonomous household appliances.

I handed my dissertation in a couple of weeks ago and then jumped a flight to Austria to escape in the mountains for a week.  This week left me considering where I currently am.  This research has allowed me to reconsider and evaluate future process and attention.  Though as yet it is still not clear as to what or how exactly I will be stepping forth.

Areas that have be highlighted within this period of research are:

Liminal space and more importantly within this blurred area the idea of heterotopias existing or being present within liminality.

Within the abandoned spaces, the awareness that these spaces are both liminal yet relative.  It is this juxtaposition that highlights the potential being present.  

The idea of what that has gone or lost since the inactivity.  Yet what has appeared or has been gained in an abandoned space.

Understanding that within physical spaces, creativity can undermine the relativity of this dimensional space.  A once certain space can become fluid and contain more than once conceived.

The drifting between that which you understand and that which questions.  The ability to comprehend that some spaces clearly exist within the real whilst at times are operating within the virtual.

I am currently mulling these ideas over as I now look to experiment more and realise some works that have been brewing through this period of time.  I am currently collaborating with Urban Abandonment Projekt – www.uapscotland.com.  Through this site specific project I hope to respond to abandoned spaces with ambient interventions.  Drawing on the immense sensations that can occur within spaces that have been lost to society.  I am also working on studio based work that will experiment with ideas about space outlined in my dissertation as well as elements that I feel need to be brought back from these abandoned spaces.  These feelings from abandoned spaces accompanied with liminal and physical spaces intentionally become metaphors for larger themes outside of this focused paper.

overhead flume tiff 1

Current works are exploring data bending with images collected from empty spaces such as waterworld in Leith.  Creating soundscapes from the raw data image files and then in turn creating abstracted images of the once thriving swimming pool.  Another project which is in the early stages is an installation work based within an old POW camp called Cultybraggan.  This will be installed for an open weekend at the camp first weekend in June.

The research will continue as new questions arise.  Thanks for those that have been responding to posts and adding input or links to this idea of a potential being held within a disremembered space.

Dickie

 

6moonrise

Through constant research it easy to become aware of our innate attachment to our landscape.  That landscape which is built and constructed by ourselves.  Yet through different eyes this created landscape can be presented in different context and particularly in a different light.  Mark Kimbers’ photographs capture those edgeland islands, empty lots and vacancy within purely functional zones.  The ghost like qualities of these spaces show their disremembered states once human activity has been removed.  Click here for his website.32moonrise

Pic2aBen Washingtons’ installation ‘We’re Being Kept Informed as the Situation Unfolds’ 2010.  Which was part of the The Utopian Airport Lounge, Group Show, Amman, Jordan.  lets you perceive a structure amongst others.  A place or building that is clear as the light of day yet is out of place surreal within its setting.  The texts that accompany the documentation refer to Marc Auges’ concept of non-place a never ending reevaluation of our relationship to space and place.  Similar questions and conversations are current within my own praxis as I try to visualise new work after a period of in-depth research.

Here are the texts and also a link to his website

There is non-place in every place, and in all non-places places can be recomposed. To put it another way, places and non-places, while they correspond to physical spaces, are also a reflection of attitudes, positions, the relations individuals have with the spaces they live in or move through.
-Marc Auge

The Utopian Airport Lounge is a public art exhibition inspired by Le Corbusier’s visual and abstract approach towards utopia in combination with Marc Auge’s hypothesis on non-place. It has three main components, the city of Amman in comparison to a waiting area, pass over place or in this case the airport lounge, for those in waiting (even permanently so); second, what the city of Amman, like airports are ‘trying’ to achieve in the sense of utopian idealism, through the social and even architectural structure and third, if one dares to compare a city to an Airport Lounge that some could consider searching for utopianism, what happens to the counter argument that an airport is a ‘non-place?’

Extract from press release by Juliana Smith (curator ‘The Utopian Airport Lounge’)

Unknown