Archive

Tag Archives: anthropomorphic

Beyond Tinted Press

Beyond Tinted – Մգեցված ապակիներից այն կողմ

Beyond Tinted
Dickie Webb

A new body of work by artist Dickie Webb brings together intermedia works that investigate our current connection to the Yerevan landscape and beyond. These experimental works draw from liminal sites and objects that are used to manage space. Webbs’ process abstracts and subverts these findings, utilizing photography, sculptural elements and new media technologies; it is the anthropomorphic qualities that underscore the works. Just like liminal space these works exist in an unknown state, straddling both real and virtual, Webb does not imply directly what they mean rather he suggest they are a means to reflect on the potential of what could be. These works challenge especially that part of local people that have to reconsider their present landscape and gain some form of clarity out from behind their tinted view (tinted glasses of the big cars of nоuveau riche). The final works vary in fabrication and are part of a wide palette that enables Webb to present intimate moments, to view our present existence from an altered perspective and reflect on our own being.

Artist Statement:

Dickie Webb operates his art practice from the position of a wanderer, moving consistently over the years, dislocating himself from societal norms. With few constants Webb’s peripatetic lifestyle means he has had to adapt and rethink our connection to landscape, altering his comprehension of what is considered home and the role of society’s expectations.
Examining our existence Webb questions that which is real and what is otherwise virtual within our landscape, utilising Marc Auges’ “non-places” and Michel Foucaults’ “heterotopias” as initial starting points. Webb uses these imaginary and transient sites as a means to reveal anomalies, inaccuracies similar to those displayed within human personalities.
This connection to space through its anthropomorphic qualities prompts Webb to consider space as representational of current issues experienced within both the individual and collective. Using space as a metaphor and as a medium Webb looks past the architectural structure and explores the liminal qualities, discovering this blurred arena from an outsider’s perspective.

Processes:
Interactive installations, Arduino, photography, site-specific installation, sculpture, print, sensory based media light, sound and scents, interventions, casting, drawing, constructive and destructive processes.
Materials:
Paint, plaster, bronze, aluminium, soap, salt, concrete, sugar, ice, glass, steel, wood, resin, ink, milk and wax.
Objects:
Cardboard boxes, furniture, envelopes and car windscreens.

————————–

Born in 1979, in Oxford, United Kingdom. Dickie Webb currently divides his time between New Zealand, USA and the UK. Webb studied for a BA Honours in Intermedia at Edinburgh College of Art; part of his degree was spent at the State University of New York, Purchase College. Prior to his degree Webb studied at Oxford Brookes University, UK. Since graduating Webb has continued travelling working in Japan, New Zealand and Chile whilst also undertaking artist residencies in Athens, Greece (SNEHTA) and currently here in Yerevan (ACSL). He has exhibited works in the UK, USA and Greece.

Recent Exhibitions:
2014 THINGS ARE DIFFERENT NOW – Art Athina, Athens, Greece
2014 Boundaries – Artscapes, Athens, Greece
2013 Unsettled Certainties – Aghias Zonis 1 Space, Athens, Greece.
2013 One Action, Ones Actions – Cultybraggan POW Camp, Perthshire, UK
2013 Newhaven Station – Edinburgh, UK

The exhibition is organized by the Art and Cultural Studies Laboratory (ACSL). This project is realized at the [Art Commune] International Artist-in-Residence Program (ACSL)

This project is funded by European Cultural Foundation

Special thanks to the Yerevan Modern Art Museum, director of the Museum Nune Avetisyan and its staff.

________________________________________________________________________

Մգեցված ապակիներից այն կողմ
Դիքի Վեբբ (Անգլիա)

Արվեստագետ Դիքի Վեբբի Հայաստանում իրականցված այս նոր նախագիծը քննության է առնում Երեւանի շրջակա միջավայրի, դրանում առկա այլ քաղաքատեղերի հետ հընթացս կապերը: Բազմամեդիական եւ փորձարարական ոգով տոգորված աշխատանքները մտորումներ են քաղաքի կազմավորման շուրջ, սակայն իրերն ու դեպքերն այստեղ լիմինալ նշանակություն ունեն՝ նրանք գտնվում են իրականության նմանակումի եւ վիրտուալի, վերացականի սահմանin: Արվեստագետի մոտեցմանը բնորոշ է քաղաքային տարածքներում ամեն հայտնաբերվածի աբստրահումը, կամ տրոհումը՝ հիմքում պահելով մարդակերպական (անտրոպոմորֆական) որակները՝ դա է հոդավորում աշխատանքների շարքը. իսկ այս նախագծի իմացաբանական ըմբռնումը ամբողջությամբ թողնված է հանդիսատեսին:
Նախագծում տեղ գտած առանցքային աշխատանքներից մեկը՝ վիդեո-սլայդ-ձայնային ինստալացիան առաջին հայացքից “անշառ” քաղաքային դրվագների հերթափոխ է, որը սակայն գաղափարաբանական դասավորություն ունի՝ տեղի (տոպոսի) կարեւորությունը կապվում է “ու-տոպիական” մտածողությանը, եւ վերջինիս հետ սերտ առընչվող երկու այլ մոդուսների՝ դիս-տոպիային եւ հետեռոտոպիային: Վիդեոշարքի պատկերները, ըստ արվեստագետի, դասավորված են վերը նշված մոդուսների եւ ամեն մոդուսին ներհատուկ ձայնային կոմպոզիացիայի համաձայն: Այստեղ էլ հանդիսատեսը պիտի փորձի “ընթեռնել” ներկայացված տոպո-գրաֆիայի “փիլիսոփայությունը”:
Վեբբի պնդմամբ՝ նախագիծը մարտահրավեր է հատկապես ետ-խորհրդային տարածքներում գոյացած նոր հարուստների խավին, ում hամար շուրջ կյանքը երանգավորված եւ սահմանափակված է սեփական մեքենաների մգեցված ապակիներով՝ նրանք անհաղորդ են հանրային կարիքների նկատմամբ, եւ քանի որ նախագիծը հղում է կյանքի ավելի լայն “ներկապնակին”՝ Վեբբն իրավունք է վերապահում բռնվել հանդիստաեսի հետ մտերմիկ խոսակցության մեջ՝ ներքաշելով նրան գոյության շուրջ խորը մտորումների:

——————————

Դիքի Վեբբի արվեստագիտական պրակտիկաներում ներկա է թափառականի հայացքը՝ երկար տարիների հետեւողական տեղարշարժերի ընթացքը մղել են նրան հասարակական նորմերից դուրս: Գտնվելով ապրելակերպի պերիպաթեթիկական (արիստոտելյան) մի քանի ձեւերի մեջ՝ նա հետազոտում է շրջակա միջավայրի հետ մարդկանց կապերը՝ ձգտելով փոխել պատկերուցումները “տուն” եւ “հասարակության սպասումներ” եզրերի մասին: Քննելով այժմյա գոյության խնդիրները, Վեբբը հարցի է դնում քաղաքային լանդշաֆթների իրական եւ դրան հակադիր վիրտուալ գոյությունը՝ հիմնվելով Մարկ Օժեի “ոչ-տեղերի” եւ Միշել ֆուկոյի “հետերոտոպիաների” տեսական պնդումների վրա: Երեւակայված, կամ
չ-անձնավորված, անցողիկ տեղերը նրա համար անոմալիաների եւ անճշտությունների բացահայտման միջոցներ են: Տարածության գաղափարը՝ օժտված մարդակերպային հատկանիշներով, դրթում է Վեբբին դիտարկել այն որպես ընթացիկ խնդիրների ներկայացման հարթակ՝ թե՛ անհատականի, թե՛ հավաքականի դիտանկյուններից: Վեբբը օգտագործում է տարածության գաղափարը “միջավայրի” ասածի տեսանկյունից՝ հաճախ ներկայացնելով այն փոխաբերական լիցքերով լի: Նա բնավ տարված չէ ճարտարապետական կառույցներով, այլ հետազոտում է տարածքների անցումային, լիմինալ որակները՝ բացահայտելով այդ մշուշոտ արենան աութսայդերի հայացքով:

Դիքի Վեբբը աշխատանքները հիմնականում վերածվում են ինտերակտիվ կամ տեղին հատուկ ինստալացիաներ, թվային աուդիո մանիպուլացիաների, լուսանկարների, քանդակի, տպագրության, սենսորային լույսի միջամտության, ձայնի, բույր, գծանկարի, կազմման եւ ապակզմման ընթացքների եւ քաղաքային տարածքներում ներխուժումների
Օգտագործվող նյութերն են՝
ներկ, բրոնզ, ալյումինիում, սապոն, բետոն, աղ, շաքար, սառույց, ապակի, մետաղ, փայտ, բլեկնախեժ, թանաք, կաթ, մոմ
Օգտագործվող օբյեկտներն են՝ ստվարաթղթե արկղեր, կահույք, ծրարներ, ավտոմեքենայի առջեւապակիներ

Դիքի Վեբբը ծնվել է 1979թ. բրիտանական Օքսֆորդ քաղաքում: Մի երկրից մյուսը հաճախակի տեղաշարժերի հետեւանքով՝ նա բնակվում է ներկայում Նոր Զելանդիայի, Միացյալ Նահանգների եւ Միացյալ Թագավորության միջեւ: Վեբբը բակալվրի կոչում է ստացել Էդինբուրգի Արվեստի քոլեջում՝ համատեղելով ուսումը Նյու-Յորքի Պետական համալսարանին կից գործող Փրչեյզ (Purchase) քոլեջում՝ մինչ այդ նա Բրիտանիայի Օքսֆորդ Բրուքս (Oxford Brooks) համալսարանի շրջանավարտներից էր: Վերը նշված ուսումնառության տարիներից հետո նա սկիզբ է դնում շարունակական ճամփորդությունների եւ աշխատանքային այցերի դեպի Ճապոնիա, Նոր Զելանդիա եւ Չիլի՝ հընթացս ներգրավվելով արվեստագետների կացարանների ծրագրերի մեջ Աթենքում (SNEHTA կացարան, Հունսատան), այժմ էլ Հայաստանում գործող “Արտ կոմունա” արվեստագետների միջազգային կացարանում (ԱՄՀԼ):

Վերջերս նա մասնակցել է մի շարք ցուցահանդեսներում ԱՄՆ-ում, Միացյալ Թագավորությունում եւ Հունաստանում, որոնց թվում են՝
(2014) ՀԻՄԱ ԲԱՆԵՐՆ ԱՅԼ ԵՆ, Արտ Աֆինա, Հունաստան
(2014) Սահմաններ-Արվեստատեղեր, Աթենք, Հունաստան
(2013)Չամրագրված փաստեր, Aghias Zonis 1 Space, Աթենք, Հունաստան
(2013) Մեկ հայտարար, միանվագ հայտարարներ, Cultybraggan POW ճամբար, Փերթշիր, Միացյալ Թագավորություն
(2013) Կանգառ Նյուհեվանում, Էդինբուրգ, Միացյալ Թագավորությւոն

Ցուցահանդեսի կազմակերպիչն է
Արվեստի եւ մշակութային հետազոտությունների լաբորատորիան (ԱՄՀԼ)
Նախագիծը իրականացվել է [Արտ Կոմունա] Արվեստագետների միջազգային կացարանի ծրագրերի շրջանակում (ԱՄՀԼ)

Նախագծի հովանավորն է Եվրոպական Մշակութային հիմնադրամը

Աջակցության համար հատուկ շնորհակալություն ենք հայտնում Երեւանի Ժամանակակից արվեստի թանգարանին, թանգարանի տնօրեն Նունե Ավետիսյանին եւ անձնակազմին

Advertisements

eraz De_Agostini_ErAZ_762_B_52vS
As I start to get a handle on Yerevan ideas are starting to be considered, circulating my daily thoughts and bouncing off different aspects of the interactions I am encountering.  One which feels quite poetic is to do with the now abandoned ErAZ Automobile Factory here in Yerevan.  Yerevanskiy Avtomobilny Zavod (ErAZ) was founded in 1964 and closed in 2002.  The reason this factory feels quite poetic is due to the flagship van th ErAZ factory produced.  The  ErAZ 762 which become widely known as the Yeraz – Dream (The ErAZ 762 was based on the RAF-977 was a Soviet (now Latvian) van made by Riga Autobus Factory (RAF). The Yeraz or Dream as it translates was an incredibly successful van and even though it has been over a decade since the factory was in business you can still see these mobile dreams roaming the streets of Yerevan and no guess the countryside of Armenia.  You also see shells of these vans everywhere I guess stripped for their parts to keep these dreams alive.  Parts are surely getting harder to find as some of the dreams are held together by any means necessary.  However like most things here in Armenia things work with little or no fuss.  People do not hesitate to get on and work with what they have.  Problems here seem to be just an everyday occurrence so people move and solve these as they do each day.  I guess without having this attitude its hard to fulfil or even attempt to reach your goals. The factory at its height was producing 12,000 a year and in 1982 produced its 100,000 vehicle.  This was partly due to the factory being equipped with a production line in 1975 one of the first in the Soviet Union.  For me the idea of a production line being created to build dreams is quite appropriate. The factory now is a shell with security watching over the vast site I guess similar to a lot of vacant land here it is owned though is currently void of any development until the owner decides what they wish to do with it.  As with all things comes down to money however we all know money cannot always buy your dreams. From the ErAZ website there is some good documentation of the legacy this factory had on Yerevan and Armenia.

The ErAZ has even made it into video games such as Grand Theft Auto! 110913-1297930735-gta-sa-2011-02-17-11-12-47-50 1355320431_gta_sa2012-12-1217-24-15-90 However the ErAZ website continues to feed my thoughts, on the English translation of the site you are greeted with this message. Screen Shot 2014-10-22 at 22.16.19 I guess for some dreams we will have to wait.  In future posts I will write about some of my research into the word Yeraz as this also has some interesting links and keeps bouncing off ideas that I am considering.

10734161_10154635671980018_6272476073921151849_n

What is a starting point or how do I find an IN?  A week ago I arrived in Yerevan, Armenia and within this week I have to find my bearings as well as figure where to begin.  Though I have current and ongoing themes within my work I change, my location changes and especially the landscape I experience.

10447878_10154639022390018_2504366940359114846_n

Firstly my process is simple I go get lost.. Not in the moment per se but in a place.  Public transport is easy to do this in a new country.  Just get on and do not worry about the direction just travel.  This here in Yerevan is perfect as the whole experience is totally different from other countries I have experienced.  The majority of the transport system is run by small minibuses similar to Ford Transit vans.  I am 6’4″ so even getting into these at times is a challenge.  Especially in rush hour, oh yes just like elsewhere in the world the transport system still gets crowded and these minibuses are full.  Standing room only and you would be surprised at how many people these buses can carry.  Its an impressive feet in itself.  However the whole process is calm and collected considering the horns being used by other road users and taxis.  The public just get on with it without any complaint or quibble.

10626730_10154639023870018_3404183554792679757_n

Anyways back to process.  My approach is I guess similar to the Situationists – Guy Debords’ dérive.  I use my one and one approach with the city to experience the infrastructure and witness the makeup of the city.  I am not directed as to where I head and would rather each left and right decided when it is met.  By passing through districts, suburbs and communities you can get a feel for what atmosphere and people live in a space.  This interaction with the landscape creates a dialogue that builds the more I walk and the further days spent doing so.  I start to question or be drawn into errors, repetition, oddities, familiarities and characteristics.  Its certainly not just the physical or visible that appeals, though sometime its the sense of smell or piercing sound that leaves a lasting impression.  I find my experience of space similar to how I read people and their personalities.  The anthropomorphic nature is something allows me to form initial ideas.  What are these ideas, well I have no idea until I start to delve into these dérives.  How do I know when I am onto a idea or something that is worth investigating further I do not know at first.  However I could compare it to tennis.  If you think about tennis and the shots that win matches or serves that are aces.  These are not ideas that appeal to me as they are either one of, one liners or too literal in their representation of an idea.  The ideas that I am interested in I would compare to the rallies that build and sometimes keep on going.  These rallies I would compare to the discourse that the ideas created within my own research and investigations and those that I speak to regarding the work.

Mirror Image

So by using this kind of dérive or active losing oneself I create an instability that aided by the new location or country sparks my engagement.  I move and navigate the new spaces without plans though attentive to that which is around me.  Over time my mind starts to read that which is around me in new ways and dialogues start to happen and it is these that I use to form the basis for new work/projects.

10557272_10154639021845018_9114229316461495729_n      1010128_10154639030665018_6517759871085223924_n

Phonebooth1 Phonebooth2 Phonebooth3 Phonebooth4 Phonebooth5 Phonebooth6 Phonebooth7

Following another explore out in Athens I ended up spending a good part of the day at the 2004 Olympic park here in Athens.  Back then when I think I was travelling in New Zealand and working North America and i did have a cell/mobile phone but I still knew house numbers and used home phones as well as phone booths.  The Olympic part had these paired and single phonebooths scattered around.  Still standing yet in various states of repair.  The sculptural element of these spoke out in a deserted space especially with the different settings and backdrops.  The paired booths look like couples and the individuals seemed lonely.

Phonebooth8 Phonebooth9

 

In this interesting video by The Creators Project, Universal Everything’s Mike Tucker talks about their approach to the video work and artwork they create.  How he has seen the importance and power of anthropomorphic objects and how giving a abstract shape or form human qualities has enhanced the message the moving image can convey.  Incredible use of motion capture and 360 video in some of their latest work really is put to good use and not just as a novelty.